Dit is niet het huis waarin wij wonen. Geen woonkamer, keuken of slaapkamer. In dit deel van ons huis zie je alleen maar kunst. Wij hebben het nadrukkelijk niet over een museum. Het is -alweer- de zevende opstelling van werken uit onze collectie.
Dit keer zijn er zo’n vijftig werken te zien. Variërend van schilderijen en tekeningen tot ruimtelijke werken en video’s. Grote en kleine werken en soms een minuscuul werkje. Wel geven de werken in de zalen en de kamers zoveel mogelijk ruimte. Alleen in de laatste kamer zijn veel kleine werkjes te zien die uitnodigen om “op de hand” te bekijken, van dichtbij.
Tijdens de rondgang gaan wij het werk niet uitleggen. Misschien zetten we het werk in een context met een anekdote of geven we hier en daar duiding. We hopen natuurlijk dat we met elkaar in gesprek gaan over het werk, over kunst of over het verzamelen van kunst.
Schilderijen, beelden, video’s, installaties of wat dan ook, zij geven ons de vrijheid om er iets van te vinden en uiteindelijk bepaald iedereen zelf wat hij of zij ziet. Dat is het mooie van kunst, er word je niets opgelegd, geen mening, geen oordeel. Kunst spreekt zich hooguit zwijgend uit.
Wij realiseren ons dat het kunstenveld veel breder is dan wij hier laten zien. Ieder museum en iedere verzamelaar bepaalt in die zin zijn of haar eigen strategie van wat je verzamelt en wat je laat zien. Maar het zijn boven alles de kunstenaars die bepalen wat zij maken. Of dat nu fundamenteel, filosofisch, abstract, realistisch, verhalend, maatschappijkritisch of activistisch is. Of zij ons nu een verhaal vertellen of in contemplatie brengen. Het kan allemaal. Als verzamelaars en kunstenaars maken wij onze keuze. Wij willen die keuze laten zien, dat is goed voor de kunst, de kunstenaars en in onze ogen ook goed voor degenen die het willen zien.
