Wat was

Heb je een bepaald onderwerp in je werk en hoe ben je daartoe gekomen?

Ik denk niet dat ik me heel erg vasthoud aan een bepaald onderwerp. Wel zijn mijn schilderijen altijd buiten, of wordt er naar buiten gekeken. Ik denk dat dat veel te maken heeft met hoe ik zelf de wereld in kijk. Mijn werk is wel altijd gebaseerd op iets dat ik met eigen ogen heb waargenomen, dat zou je een onderwerp kunnen noemen. 

Hoe begin je aan een werk en hoe verloopt het werkproces?

Een werk begint altijd met een waarneming uit het dagelijks leven. Ik zie iets, iets vangt mijn blik, en ik herken daarin meteen een zekere belofte voor een schilderij. Ik weet dan meteen hoe het ingekaderd wordt. Vaak neem ik een foto die dient als geheugensteun. Eenmaal thuis teken ik de afbeelding of het idee een paar keer. Dit maakt dat ik aardig weet wat er moet gebeuren voor ik begin met schilderen, je zou dit als een soort game-, plan- of tactiekbepaling kunnen zien. Dat moment van schilderen is voor mij haast als een voetbalwedstrijd: Er is een bepaalde tijdsspanne waarin alles moet gebeuren (altijd in één dag). Iedere kwaststreek is bepalend voor het spelverloop en het eindresultaat en daarin onomkeerbaar. Wanneer het schilderij af is heb ik gewonnen of verloren, de wedstrijd is afgelopen, er kan niet meer verder aan gewerkt worden.

Heb je een bepaald onderwerp in je werk en hoe ben je daartoe gekomen?

Mijn werk gaat over situaties waarin fragiliteit een grote rol speelt. Het zijn situaties in werelden en subculturen waar ik van hou en die ik bewonder. Tegelijkertijd neem ik die situaties op de hak in mijn werk. In die situaties vraag ik mij af wat de rol van de man is. Voor mij is dat een gebrekkige man die comfortabel is, die binnen het loser-schap treedt. Wat nou als je probeert te falen? Niet als opoffering maar als nieuwe man, een geëmancipeerde man. De ‘Loser’ als nieuwe man in de huidige maatschappij. Alleen dan kan de man een mens worden.

Hoe begin je aan een werk en hoe verloopt het werkproces?

Ik begin met een verhaal, narratief of herinnering. De kern van dit verhaal moet een ongemak in zich hebben, een dualiteit. Met een vleugje humor. Dit idee vertaal ik door heel veel uit te proberen. Ik vind dit het leukste gedeelte van het proces maar het is vaak het snelst voorbij (naar mijn idee). Het verschilt natuurlijk enorm per medium hoe dit proces verloopt. Meestal heb ik meerdere ideeën tegelijk lopen en switch ik van medium naar medium. Zo raak ik nooit in de knoop of verveeld met een medium. Wanneer je A.D.D. hebt is dat een hele fijne werkwijze, tenminste voor mij.