….”De werken van Jochen Mühlenbrink zijn pure trompel’oeil. Ze spelen met de effecten van dit soort illusionistische schilderkunst, niet met het oog op spectaculaire virtuositeit, maar als eerbetoon aan het onspectaculaire: de bouwstenen van gebeurtenissen. Ze zijn gewijd aan de verschijnselen van de periferie en de toevalligheid, dingen die niet bijzonder tragisch van belang zijn. Ze roepen precies die dingen op die we over het algemeen over het hoofd zien omdat ze geen aandacht lijken te verdienen. Maar zodra we aandacht gaan schenken aan wat we over het hoofd hebben gezien, wordt het paradoxaal genoeg afwezig
...
Hoe concreet en hoe abstract tot het punt van verdwijning in het schijnbaar onzichtbare dit kan zijn, wordt aangetoond in Mühlenbrinks volgende tentoonstelling in de DE.GROEN
Daar worden twee van zijn grootschalige werken geïnstalleerd in tegenover elkaar liggende, spiegelbeeldige ruimtes. In de ene werpt het licht uit een raam een schaduwpatroon diagonaal over een groep witte, lege doeken. Daar tegenover hangt een afbeelding van een beslagen raam met hetzelfde schaduwpatroon “in het schilderij” in omgekeerde volgorde, voor een helder, ruimtelijk landschap. Waar is de bron van licht en schaduw? Is het, zoals in Plato's grot, onderdeel van de werkelijkheid of slechts een verzinsel van de verbeelding?
Met veel zelfvertrouwen en vrijgevigheid onderoektt deze installatie de gevoeligheid van ons, kijkers, voor verleiding dankzij ons vrijwel metafysische vertrouwen in licht. De schilderijen lijken zelf te zijn verdwenen, met alleen lege doeken die hun afwezigheid in de tentoonstelling markeren. De werken van Mühlenbrink zijn een enorme verleiders om verder te kijken daarbij wordt dit versterkt door Mühlenbrinks subtiele humor en plezier in visuele inventiviteit.
Lang leve de schilderkunst! "
Vertaald uit : Thomas Hirsch:
Aura van de periferie
Continuïteiten in het schilderwerk
van Jochen Mühlenbrink
