Twee uiterst fragiele glazen buisjes, deels gevuld met water en glassplinters. Het is verleidelijk om dit werk van Zwartjes als object te zien op de grens van kunst en vormgeving. Het voorwerp dient echter nergens toe, het is alleen maar aanwezig en zichtbaar. De echte verleiding zit erin dat Zwartjes zijn buisjes gevuld heeft met water en glassplinters. Zwartjes is geïnteresseerd in de verbinding tussen kunst en techniek. Wat zijn de mogelijkheden om een idee of gedachte om te zetten in een beeld met gebruikmaking van de technische mogelijkheden. Hij zoekt met de techniek en productie de grenzen op van wat kan en mogelijk is. In dit geval levert dat een ijl en kwetsbaar werk op. Zeker ook sierlijk; het gebruik van glassplinters en water geeft die sierlijkheid echter ook een bijna onzichtbare, stekelige kant.
Otokar Zwartjes (1994, 0).
