In tegenstelling hiermee drukt Marloes Roeper onze neus juist helemaal op het nu. Beelden en landschappen die we allemaal al eens gezien hebben en zo goed kennen. Zij kleedt ze uit tot een essentie die overrompelt. Omdat het zo overtuigend simpel is. Het is trefzeker en je schrikt bijna van de eenvoud ervan. Iedere verfstreek is nodig, en er is ook geen verfstreek te veel, nergens twijfel in het maken. Het zoekende en speurende van Marloes zit niet in het schilderen maar in haar uitsnedes, in dat wat ze ons net wel en net niet laat zien.
Marloes vertelde me dat ze het schilderen van een doek ziet als een sportwedstrijd. De voorbereidingen zijn essentieel, je moet er helemaal klaar voor zijn. En dan is het d’r op en d’r over. En dat zie je terug.
Marloes Roeper (Texel, 1998) werkt in Groningen.
