De vier kleine keramische objecten van Marjolijn de Wit zijn niet wat ze lijken. In het bijzonder de steen. Een steen opgepikt van het strand, glad geworden door water en wind. Maar deze steen is anders. De steen is licht en voelt stofachtig aan. Zo ook de puzzel. Uit elkaar halen en weer in elkaar zetten. Maar niet deze puzzel. Met grote voorzichtigheid zijn de keramieken staafjes door de kunstenaar in elkaar gezet. Een poging de puzzel te ontleden zal onherroepelijk leiden tot breken. De geometrisch vorm tenslotte verraadt een zekere zwaarte totdat je voelt dat hij licht en kwetsbaar is. Het werk van de Wit is weloverwogen en tegelijkertijd intuïtief . Misschien wil zij met deze objecten een boodschap geven over de fragiliteit van super gewone dingen.
Marjolijn de Wit (Bennekom, 1979) werkt in Amsterdam.
