Ik denk niet dat Jochen Mühlenbrink ooit gedacht heeft dat zijn werk misschien wel een educatieve werking kon hebben. De Duitse schilder die de werkelijkheid met het schilderen volledig naar zijn hand kan zetten, dwingt met dit werk regelmatig bewondering af bij de bezoeker. Het is één werk maar het zit vol met details en dubbele lagen die de inhoud en betekenis van het werk langzaam ontsluieren. “Wat denkt u dat het is?” vraag ik aan de toeschouwers. Er is altijd wel iemand die ziet dat het een werkplek of opslag is. Het is niet een werk dat direct heel enthousiaste reacties oproept.
Het besef dat ze naar een trompe-l’oeil kijken dringt pas later door. Opeens zien ze schaduwen die er niet zijn. Panelen die er niet staan maar geschilderd zijn. Het tape dat geen tape is maar geschilderd. Op dat moment ontstaat er bewondering voor wat ze zien. Na mijn vraag of ze ook de werkplek, de studio van de kunstenaar terugzien in het werk, zie ik hun ogen het doek afspeuren. Op zoek naar het atelier. Soms ziet iemand het maar vaak genoeg moet ik erop wijzen. Het is de lichtinval door de vensters die terug te zien is in het doek. Dan klinkt voor de tweede keer bewondering. Die lichtinval is een fenomenaal detail in het werk. Het laat niet alleen zien hoe scherp het oog van Mühlenbrink is, maar toont ook zijn vakmanschap. Wanneer je de lichtinval van dichtbij bestudeert, dan zie je hoe hij met subtiele kleurverschillen in bijna onzichtbare kwaststrepen de lichtinval suggereert. Niet geschilderd als door een hyperrealistische fijnschilder maar geschilderd met een (kwast)gebaar en afgewogen kleur die volledig eigen zijn aan Mühlenbrink.
Jochen Mühlenbrink (Freiburg, 1980) werkt in Düsseldorf.
