Het werk van Eva Spierenburg laat zich moeilijk vergelijken. De wijze waarop en met welke materialen het werk gemaakt is wordt niet direct zichtbaar. Het blijft gissen. Was, gaas, hout, kleur, kleurstof, verf? Zowel in vorm, structuur en opbouw laat Spierenburg de kijker in het ongewisse. Maar ook inhoudelijk blijft het een mysterieus werk. Zelf schrijft Spierenburg het volgende over haar werk: Ik ben geïnteresseerd in de correlatie tussen onze innerlijke processen en ons fysieke lichaam in interactie met de wereld. Ik beschouw het lichaam als drager van het individu; een omhulsel waar ervaringen en zintuiglijke waarnemingen zich manifesteren en worden gearchiveerd. Met mijn werk probeer ik een vorm te vinden voor de menselijke ervaringen die ontsnappen aan greep en taal. Terugkerende thema's zijn de kwetsbaarheid van lichaam en geest, tijdelijkheid en de ontmoeting tussen extremiteiten als aanwezigheid-afwezigheid, intern-extern, vast-zacht, aards-spiritueel. Natuurlijk is dit verhaal van Spierenburg van belang omdat het aangeeft waar het in de kern om draait en over gaat. Echter ook zonder haar verhaal staat het werk van Spierenburg als een huis.
Eva Spierenburg (, 1987).
