Wat was

Heb je een bepaald onderwerp in je werk en hoe ben je daartoe gekomen?

Ik denk niet dat ik me heel erg vasthoud aan een bepaald onderwerp. Wel zijn mijn schilderijen altijd buiten, of wordt er naar buiten gekeken. Ik denk dat dat veel te maken heeft met hoe ik zelf de wereld in kijk. Mijn werk is wel altijd gebaseerd op iets dat ik met eigen ogen heb waargenomen, dat zou je een onderwerp kunnen noemen. 

Hoe begin je aan een werk en hoe verloopt het werkproces?

Een werk begint altijd met een waarneming uit het dagelijks leven. Ik zie iets, iets vangt mijn blik, en ik herken daarin meteen een zekere belofte voor een schilderij. Ik weet dan meteen hoe het ingekaderd wordt. Vaak neem ik een foto die dient als geheugensteun. Eenmaal thuis teken ik de afbeelding of het idee een paar keer. Dit maakt dat ik aardig weet wat er moet gebeuren voor ik begin met schilderen, je zou dit als een soort game-, plan- of tactiekbepaling kunnen zien. Dat moment van schilderen is voor mij haast als een voetbalwedstrijd: Er is een bepaalde tijdsspanne waarin alles moet gebeuren (altijd in één dag). Iedere kwaststreek is bepalend voor het spelverloop en het eindresultaat en daarin onomkeerbaar. Wanneer het schilderij af is heb ik gewonnen of verloren, de wedstrijd is afgelopen, er kan niet meer verder aan gewerkt worden.

Do you have a particular theme in your work, and how did you arrive at it?

My work explores situations in which fragility plays a major role. These are situations within worlds and subcultures that I love and admire. At the same time, I poke fun at those situations in my work. In those situations, I ask myself what the role of the man is. For me, that is a flawed man who is comfortable, who embraces his status as a loser. What if you try to fail? Not as a sacrifice, but as a new man, an emancipated man. The ‘Loser’ as the new man in today’s society. Only then can the man become a human being.

How do you start a piece of work and how does the creative process unfold?

I start with a story, a narrative or a memory. The core of this story must contain a sense of unease, a duality. With a touch of humour. I translate this idea by trying out lots of different things. I find this the most enjoyable part of the process, but it’s often over the quickest (in my view). Of course, how this process unfolds varies enormously depending on the medium. Usually, I have several ideas running simultaneously and I switch from one medium to another. That way, I never get bogged down or bored with a particular medium. When you have ADHD, that’s a very pleasant way of working, at least for me.