De confronterende, intrigerende, ongemakkelijke, provocerende, filosofische, esthetische, realistische, keiharde, berustende, verontrustende en adembenemende bewegende beelden van Eisinga.
Is die film van Jeroen Eisinga te zien? Vaak krijgen we die vraag te horen. Een kleine kudde schapen staat dicht op elkaar op een ijsvlakte. Het lijkt of de schapen in de vrieskou elkaars warmte opzoeken. Het sneeuwt en stormt. Ze staan rondom een wak in het ijs. In het wak steekt de kop van een dood schaap net boven het koude water uit. Verdronken of bevroren. Alsof dit dode schaap een voorbode is van wat de andere schapen te wachten staat. Wie een uur lang één van de schapen volgt ziet hoe dit schaap zich doe Wie een uur lang één van de schapen volgt ziet hoe dit schaap zich doelloos door de kudde beweegt. De tijd verstrijkt en de dood loert in het wak. Eisinga tart met deze film de grenzen van de uitzichtloosheid en een mogelijke lotsbestemming. Vrolijk word je er in ieder geval niet van maar indrukwekkend en overweldigend is het wel.
Bijna een uur duurt de film, een bewegend schilderij bijna.
Nightfall sluit aan bij alle andere films van Eisinga. Schokkend en provocerend maar ook altijd bespiegelend. Als kunstenaar spaart Eisinga zichzelf niet. Hij gaat met zijn werk tot het gaatje en het liefst nog verder. Hij zoekt de uiterste grenzen van zijn mogelijkheden, zowel fysiek als mentaal. Wanneer de ziel bestaat dan raakt Eisinga met zijn film Nightfall de snaren van de ziel.
Jeroen Eisinga (Delft, 1966).
